ഒരു ഇന്റര്‍വ്യൂ കഥ

ഈ അടുത്ത കാലത്ത് ഒരു മാധ്യമസ്ഥാപനത്തില്‍ എനിക്ക് ഒരു അഭിമുഖത്തില്‍ പങ്കെടുക്കേണ്ടി വന്നു. കോഴിക്കോട് വച്ചായിരുന്നു അഭിമുഖം.

രാവിലെ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ വന്നിറങ്ങി സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഓഫീസ് കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ ശ്രമമാരംഭിച്ചു. ഒരു കടയുടെ മുന്നില്‍ ചൂലുമായി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ചേട്ടനോട് ഞാന്‍ ഓഫീസ് തിരക്കി. സമീപത്തുള്ള പൊളിഞ്ഞു വീഴാറായ ഒരു പബ്ലിക് യൂറിനല്‍ ചൂണ്ടി അയാള്‍ പറഞ്ഞു - "ദാ...അവിടെ"

!!!

'മൂത്രഭൂമി' അല്ല ചേട്ടാ - ഞാന്‍ വീണ്ടും സ്ഥാപനത്തിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു. 'മൂന്നു, നാല് പീടികയ്ക്കപ്പുറമുള്ള ഇമ്മിണി ബല്യ ഒരു പീടിക' അദ്ദേഹം എനിക്ക് കൃത്യമായി കാണിച്ചു തന്നു.

ഇന്റര്‍വ്യൂ തുടങ്ങാന്‍ കാത്തു നിന്നപ്പോള്‍ എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ച ഒരു കാഴച്ചയും ഞാന്‍ അവിടെ കണ്ടു. എനിക്ക് എതിര്‍വശത്തായി നാല് സുന്ദരികളിരിക്കുന്നു. അവര്‍ തമ്മില്‍ ഒരേ സംസാരം. എന്തിനെപ്പറ്റിയെന്നോ? മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ വിഷയം!! എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു...
ഭയങ്കരത്തികള്‍!

ഉച്ചയ്ക്ക് അവിടുത്തെ ഒരു സ്റ്റാഫ്‌ വന്നു തനി കോഴിക്കോടന്‍ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞു - "ഊണ് കയ്യിച്ചേക്കണ് ". അതിന്റെ അര്‍ഥം "ഊണ് കഴിച്ചോ?", "ഊണ് കഴിഞ്ഞു", "ഊണ് കഴിച്ചിട്ട് വരൂ" ഇനി അതുമല്ല അയാള്‍ ഊണ് കഴിച്ചു - ഇവയിലേതാണെന്നറിയാതെ ഞാന്‍ കുഴഞ്ഞു. ഒടുവില്‍ തലയാട്ടി കാണിച്ചു ഞാന്‍ രക്ഷപ്പെട്ടു.

ഇങ്ങനെ ഒരു അഭിമുഖത്തിനു എന്ത് മാത്രം പ്രശ്നങ്ങള്‍ അഭിമുഖീകരിക്കണം! എന്റെ അമ്മേ!

ഒരു വിഷമം

ഇന്നലെ ഒരു അടുത്ത സുഹൃത്ത്‌ വളരെ വിഷമത്തോടെ, കണ്ണ് നിറഞ്ഞു കൊണ്ട്, എന്നോട് ആത്മാര്‍ത്ഥമായിട്ട് പറഞ്ഞു "നിന്നെ കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് സഹിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല....നീ എന്താടാ ഇങ്ങനെയായത് ...നീ എങ്ങനെയാടാ ഇങ്ങനെ...നന്നായത്!

കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് തന്നെ വിഷമം തോന്നി.

131 days and counting ...